Van rode laarsjes tot dansschoenen

Bij zijn grootouders zag de toen net 4 jarige Bob de schaatsers over de Nieuwkoopse plassen voorbij komen zonder enige aarzeling stapte hij met zijn rode laarsjes het ijs op en legde zijn handen op de rug, nu moesten de ijzer nog onder de schoenen gebonden worden. Die zomer werd er druk geoefend op de rolschaatsen, al was het in het gras, hij kwam vooruit!
In 1981 werd Bob ingeschreven bij de locale ijsclub Nut en Vermaak om elke zaterdag vanuit Leimuiden naar de ijsbaan in Leiden te gaan, de kleine Bob was niet meer van t ijs te krijgen, en aan het eind van de winter kon hij z'n eerste diploma schaatsvaardigheid in ontvangt nemen. Naast het voetballen en zwemmen was dit het leukste wat er was. De zaterdagen zaten vol sport en van natuurijs was hij niet af te slaan. Alleen de schaatswedstrijden op TV weerhielden hem hiervan, maar elke start werd meegedaan , zal hier een sprinter bloeien?

In de strenge winter van 1985 maar vooral in 1986 wilde en kon Bob niet naar school want er was de hele dag schaatsen op TV, geen elke slag werd gemist van de Elfstedentocht en hij ging gelijk met Evert van Bentum juichend over de streep. In die week reed Bob zijn eerste 10km, met de basis school de tocht over de Drecht 5km naar Bilderdam en 5km weer naar de lokale natuurijsbaan. En kwam daar met de vijfjaar oudere jongens als eerste terug.
In 1987 stapte hij over van de 200m baan van Leiden naar de 400m baan in Haarlem, en de opdrachten om 3 ronden diep te zitten waren een hele opgaven zodat het smokkelen aan de ander zijde van de trainer heel normaal werd. Ook begon hij wedstrijden te rijden, daar viel hij niet erg op door de tijden maar wel zijn nette techniek.

Na de eerste 1500m viel Harry Prennen op dat hij dezelfde ronde tijden bleef rijden, en besloot hem in 1991 in de baanselectie te nemen, daar was Bob zeer te spreken over en stopte met Voetbal zodat de loop trainingen en fiets trainingen konden beginnen. Zodra er een wedstrijd was wilde hij die rijden, zijn ouders reden dan ook geregeld 2x per zaterdag op en neer naar de Kennemerijsbaan. In Februari debuteerde de Leimuidenaar op het NK voor C- Junioren en werd daar verassend 7de (na een 3de plek op de 1500m)
Een maand later In Munchen reed Bob zijn eerste 3km, dat leiden tot vele grote ogen van de aanwezigen. Hij bleef maar gelijke ronde tijden rijden en verpulverde het baanrecord. Herman Nota vond het dan ook tijd om hem in de gewestelijke selectie te nemen. Deze jaren waren de tijden waar Bob de baanrecord aan een ander reeg, zelf op het NK junioren kon er maar 1 ‘de Bob' verslaan nadat hij was gevallen! En zijn 3de plek was opvallend, het jaar opvolgend klom hij een trede hoger maar de toen 16 jarige bereikte dat niet door een flitsende 500m.

Leen Pfrommer zag met het oog op de komende afstand-kampioenschappen dan ook een ideaal lid voor zijn Jong-Oranje ploeg. Nadat Bob in 1995 zijn eerste nationale titel pakte, begon hij tijdens het WK-junioren met een 35ste plek op de 500m, hij genot van al die deelnemers en de buitenlucht in Finland maar na de 3km stond hij zomaar 3de... en op zondag werd t rood wit blauw gehesen. Nadat Pfrommer vertrok naar de sprinters werd Jan de Kok z'n trainer en dit leiden in Calgary tot een tweede wereldtitel en dat kwam door stand door een Nederlands record op de 5km en zelfs een Wereld record op de 3km. na succesvolle NK-afstanden bedankte Bob voor de deelname aan het eerste WK afstanden in Hamar, het seizoen was zo mooi genoeg geweest en er komen nog genoeg mogelijkheden was zijn uitleg...

De bondscoach Henk Gemser wilde hem wel in de kernploeg, en reed in Berijn zijn eerste WC op 7noverber 1996. In december bracht Henk een paar klapschaatsen mee voor de net 20 jarige, en als of hij nooit anders had gedaan won Bob meteen daar 2 World Cups mee, en vervolgens was een bronzen medaille op het WK-afstanden. De Olympische spelen waren een logisch stap verder in zijn prille carrière, met zijn debuut in Nagano stond hij net naast het podium maar 8dagen later was het podium totaal rood, wit, blauw gekleurd en kreeg Bob de zilver medaille omgehangen door Kroonprins Willem Alexander .
Er werd een nieuwe ploeg opgezet rond Gianni Romme en Bob, Spaar Select was de tweede commerciële ploeg na Sanex, Ingrid Haringa werd als trainer aangesteld en in maart dat jaar was Bob iedereen de baas op de 10km in Heerenveen pakte hij de wereld titel en een bronzen op de 5km, ondanks deze successen werd Ingrid Haringa vervangen door Peter Mueller en de ploeg werd ook uitgebreid met een aantal sprinters. Ze verdeelde vele prijzen dat jaar binnen de ploeg en alleen Gianni was Bob de baas, een dubbele zilveren plak was het hoogst haalbare dat jaar.

Geheel happy was hij niet binnen de ploeg en TVM nam de Sanex ploeg over om naar OS in Salt lake toe te werken, met o.a. Rintje en Gerard van Velde werd de ploeg opgebouwd, klein maar goed georganiseerd. Geert kuiper en Jac Orie namen de leiding. Op het WK afstanden kwam alleen Carl Verheijen op de laatste meters van het toernooi voorbij komen , maar Bob's gouden 5km was fantastisch. Gecontroleerd werd er gewerkt aan de komende OS in SLC, de kwalificatie wedstrijden werden gewonnen en de vorm was er just on time, maar de mentale weerstand werd te groot. Alsof hij dacht achteruit rijdend dacht te kunnen winnen, zo legde hij zijn kilometers af, het hele land lieten de tranen samen met Bob over de wangen lopen. Waarom had hij zijn lichaam niet onder controle, het liep niet ‘ik reed vanaf het begin te langzaam, maar versnellen ging ook niet en het schaatsen werd werken'

De aanbieding van het vernieuwde TVM sloeg Bob af, ‘onze ploeg word overgenomen door de ploeg van Gerand Kemkers waar mijn concurrenten zitten, daar ga ik niet in mee' Deze beslissing had grote gevolgen want de andere ploegen hadden hun ploeg rond, en de regerend Werld kampioen kroop terug naar de basic, het Gewest van Wim Den Elsen. In de avond uren trainen met de studenten en veel zelfstandig aan de slag. De gezelligheid en het gemotiveerde ploeg rondom hem bracht in Maart zijn 3de wereldtitel, en ‘de afgeschreven ‘ de Jong blijft rustig, ronden zijn studie aan de MTS af en ging bij Metafoor aan het werk. In zijn avond uren wist Wim en Theo Schrader zo voor te bereiden dat de World Cup klassement werd gewonnen! En in het verre Seoul werd nog een zilveren plak toegevoegd bij zijn WK collectie.

Na een onzekere zomer werd dan in september Team Telfort opgezet en, weer een kleine ploeg waar Ingrid Paul alles controleerde. En de resultaten waren uitstekend, zelf het hoogte punt van het seizoen vulde Bob zijn prijzen kast aan met weer een zilveren plak in het koude Inzell, een dag later werd ook de gouden toegevoegd, en werd daarmee de succesvolste schaatser op de WK afstanden allertijden. Italië, Turijn lag aan de horizon, het voorseizoen was niet bepaald om vrolijk van te worden, ondanks enkel licht puntjes. De kwalificaties werd dan ook maar net gehaald, zijn derde Olympisch spelen. Na zijn beste race sinds tijden en een 6de plaats op de 5km, trok Bob zijn plan en ging zich voorbereiden op de 10km in het bergdorpje boven Bolzano. Geheel fris trok hij zijn 10km aan en hield dat zo lang vol dat met 13.01.57 de lat in rit 4 al erg hoog lag voor de tegenstanders. Na een uur zakt hij van vreugde in elkaar, zijn gouden race die gepland stond vier jaar eerder was dan in Turijn gelukt. Met de medaille om de nek kon hij niet meer stil blijven staan van geluk.

Nog voor de damp was opgetrokken, werd Bob bedankt door het Team Telfort ,en nu? Contact met Bart Schouten om naar Amerika te gaan was er al, dus zal dat de nieuwe weg worden maar Bart kwam naar Duitsland en hij volgde graag want de duitse ploeg heeft het inzich om op te bloeien tot nieuwe helden. Na zijn deelname aan Peking Express met Bas Westerweel, vertrok hij dan naar Berlijn zocht een appartement en als officieus lid van de mannschaft, ervarde hij na intensieve gevolgen van zijn avontuur in India. In Februari besloten ze dan ook om het nieuwe seizoen vast aan te vangen. Als ambassadeur van de BOB campagne (ondersteund door UNIVE) stond hij dan ook aan de zijlijn van het WK afstanden. De zomer werd aangevangen door een cursus stijldansen onder leiding van Euvgenia Parakina, tijdens de DANCING WITH THE STARS zagen ze een ster glinsteren en elke week was de vooruitgang zichtbaar. Nog nooit begin de held uit Turijn zo fit aan het seizoen, 2% vet minder en een basis conditie in Mei was er een om van te dromen.

Na een constant seizoen werd er volop gediscuseert over de mogelijke startplekken voor het WK afstanden in Nagano van het afgelopen jaar, helaas kwam het zo ver dat de schilllencommie zich over moest buigen. De regels gaven Bob ook gelijk, hij zette sterk zijn seizoen door en plaatse zich bijn ook nog voor de 5km, maar op 2 ronde voor dat moment kwam hij te ver op de buitenkant van zijn schaats en daar lag zijn zege. Half maart haalde hij zijn sportieve gelijk op de 10 km en pakte z'n 14de WK medaille.

Voor de komende 2 jaar naar Vancouver staat alles in het teken van het schaatsen en geen slopende shows meer die ten koste gaan van z'n trainingen. per 1 april stond hij elke dag op met een doel, trainen want de winter is al onderweg!
Het verblijf in Berlijn bevalt hem goed , prachtige locatie om te trainingen en heerlijk ontspannen in de historie van het voormalige DDR. Dromen werden kapot gemaakt en uiteindelijk werden er vele verwezenlijkt. ‘The road to Vancouver is started in Berlin'